Λίγα λόγια για εμάς...


Καλώς ήρθατε στο Blog της Λέσχης Ανάγνωσης και Φιλαναγνωσίας, το οποίο βραβεύτηκε με το βραβείο "Κυριάκος Παπαδόπουλος" του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου το 2015.
Το Blog δημιουργήθηκε το 2013, με αφορμή τη Λέσχη Ανάγνωσης Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ανατολικής Αττικής, η οποία λειτουργεί στο πλαίσιο των δράσεων του Τμήματος Πολιτιστικών Θεμάτων της Δ/νσης και στεγάζεται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κορωπίου. Στόχος της Λέσχης είναι μέσα από την ανάγνωση βιβλίων παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας, την ανταλλαγή απόψεων και το σχεδιασμό φιλαναγνωστικών δραστηριοτήτων, να λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά ως δράση στον εκπαιδευτικό κύκλο και κατ' επέκταση στους μαθητές.
Οι δραστηριότητες φιλαναγνωσίας, οι δράσεις και οι ιδέες που προκύπτουν μέσα από τις συναντήσεις της Λέσχης, θα παρουσιάζονται μέσα από το Βlog, ενώ ταυτόχρονα θα προτείνονται βιβλία θεματικά, θα παρουσιάζονται οι νέες κυκλοφορίες βιβλίων και θα προβάλλονται δράσεις φιλαναγνωσίας σε σχολεία.
Υπεύθυνη συντονισμού της Λέσχης και διαχειρίστρια του Blog είναι η Χρύσα Κουράκη, Υπεύθυνη Πολιτιστικών Θεμάτων της Δ/νσης.

Από το Σεπτέμβριο του 2016, μόνιμες συνεργάτιδες του blog είναι η εκπαιδευτικός Τζελίνα Βογιατζόγλου και η συγγραφέας Βασιλική Κατέρη, η οποία έχει αναλάβει τη θεματική ενότητα "Η τέρψη της ανάγνωσης", με σκοπό από τη ματιά του απλού αναγνώστη -και όχι του εκπαιδευτικού- να σχολιάζει βιβλία που προσφέρουν τη χαρά της ανάγνωσης στα παιδιά.
mail επικοινωνίας:
ckouraki@hotmail.gr






Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Ζωγράφισέ μου ένα σπίτι της Χριστίνας Φραγκεσκάκη, εκδ. Καλειδοσκόπιο: από τη Χρύσα Κουράκη

Χριστίνα Φραγκεσκάκη
Ζωγράφισέ μου ένα σπίτι
Εικονογράφηση: Μάρια Μπαχά
Καλειδοσκόπιο

"-Ζωγράφισέ μου ένα σπίτι.
-Δεν ξέρω να ζωγραφίζω σπίτια.
-Τι ξέρεις να ζωγραφίζεις;
-Ένα δάσος.
-Τότε ζωγράφισέ μου ένα δάσος...Πυκνό που είναι! 
...Τώρα θέλω να μου ζωγραφίσεις ένα σπίτι.
-Δεν ξέρω να ζωγραφίζω σπίτια.
-Τι ξέρεις;
-Ένα δέντρο.
-Ε, ζωγράφισέ μου ένα δέντρο...."

   Έτσι ξεκινά και πάνω σε αυτό το μοτίβο χτίζεται όλο το βιβλίο της Χριστίνας Φραγκεσκάκη, το οποίο μοιάζει λίγο με λεκτικό παιχνίδι, που κατευθείαν μας ταξιδεύει χρόνια πίσω στην παιδική μας ηλικία. Η ιστορία συνεχίζεται με την προσπάθεια ζωγραφικής αποτύπωσης ενός σπιτιού, η οποία κάθε φορά καταλήγει σε ένα δέντρο, ένα πουλί, ένα ποτάμι, ένα βουνό, μια φωτιά, μια καμινάδα, έναν χαρταετό, ένα τραπέζι, ένα κρεβάτι, μια πόρτα, λίγα λόγια ζωγραφιστά, μια ομπρέλα, ένα δρομάκι, ένα γλυκό. Κι έτσι, απλά και αβίαστα η ουσία ενός σπιτιού δίνεται με τον καλύτερο τρόπο.
   Κι ενώ στους ενήλικες αναγνώστες οι αναφορές είναι σαφείς, ξεκάθαρες και νοσταλγικές τόσο κειμενικά όσο και εικονιστικά (χαρακτηριστική η πρώτη εικόνα του βιβλίου),
τα παιδιά "χτίζουν" από την αρχή μαζί με τη μικρή ηρωίδα το δικό τους σπίτι. Προχωρώντας το κείμενο, το οποίο κάθε φορά συμπληρώνεται με τον καλύτερο τρόπο από την εικόνα, ο αναγνώστης, μικρός και μεγάλος "παίζει" το σπίτι. Και ποιος δεν έχει παίξει "σπιτάκια" ή "οικογένεια" στην παιδική του ηλικία; Ας σκεφτούμε λίγο, όταν φτιάχναμε το σπιτάκι των παιδικών μας χρόνων από τι αποτελούνταν...από τοίχους και μπετόν; Σίγουρα όχι.... Με τον ίδιο τρόπο το σπίτι της Χριστίνας Φραγκεσκάκη δεν έχει τοίχους και υλικά όρια. Το σπίτι αυτό βρίσκεται στην καρδιά και στο μυαλό όλων μας μέσα από μνήμες, ήχους, μυρωδιές, εικόνες, αγγίγματα, γεύσεις, ζεστασιά.
   Έτσι, ακόμη κι αν ξεσπάσει βροχή και θύελλα έρθει από μακριά και σβήσει το σπίτι που ζωγραφίσαμε, αυτό δεν σβήνεται. Ζωγραφίζεται και παίζεται ξανά και ξανά, γιατί το έχουμε μέσα μας και το κουβαλάμε πάντα. Το σπίτι το δικό μας είναι ο  κόσμος του καθενός μας, τον οποίο μπορούμε να χτίσουμε και να γκρεμίσουμε, να δομήσουμε και να αποδομήσουμε όσες φορές θέλουμε και όσες φορές χρειαστεί.
   Η Μάρια Μπαχά με τα πινέλα της το το σπίτι της Χριστίνας Φραγκεσκάκη το κάνει δικό της και το αποδίδει εικονιστικά με τον καλύτερο τρόπο μέσα από τη δική της ματιά. Με εικόνες απλές, ρεαλιστικές, πλούσιες σε χρώμα, με εικόνες συμβολικές, αλλά και με εικόνες αφαιρετικές με λιτές γραμμές, όπως η ζωγραφιά ενός παιδιού, στήνει το δικό της σκηνικό με τη δική της ιστορία σε αυτό το εικονοβιβλίο.
   Το σπίτι και η έννοιά του έχουν εμπνεύσει πολλούς καλλιτέχνες κατά καιρούς, οι οποίοι έχουν εκφραστεί λεκτικά, μουσικά ή εικαστικά. Ωστόσο, κάθε φορά, όπως και αυτή τη φορά, με χαρά υποδεχόμαστε μια νέα προσέγγιση, που όπως και κάθε έργο τέχνης, ανοίγει ένα παράθυρο στην ψυχή του καλλιτέχνη που το δημιουργεί και μας αφήνει να απολαύσουμε και να κάνουμε δικό μας ένα κομμάτι του.

Γιατί να το διαβάσω στην τάξη;
  • Γιατί το σπίτι ήταν, είναι και θα είναι αγαπημένο θέμα των παιδιών.
  • Γιατί μπορεί ο καθένας να φτιάξει με όποιον τρόπο θέλει το δικό του σπίτι, αποτυπώνοντας τη δική του οπτική.
  • Και φυσικά γιατί μπορούμε να διαβάσουμε πολλά ακόμη ποιήματα και βιβλία με το ίδιο θέμα, όπως: Αργυρώ Πιπίνη, Καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι, εικονογράφηση Ίρις Σαμαρτζή, Πατάκης, Κ. Καβάφης, Σπίτι με κήπον, Γ. Σεφέρης, Κίχλη,   Ναννίνα Σακκά - Νικολακοπούλου, Η μικρή πολιτεία μιας ζωής, εικονογράφηση Διατσέντα Παρίση, εκδ, Θωμά Κώτσια

Από τη Χρύσα Κουράκη

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Καλή χρονιά με "10 μέρες στην τρελογιαγιά" της Λώρη Κέζα: από τη Τζελίνα Βογιατζόγλου






10 μέρες στην τρελογιαγιά 
Λώρη Κέζα 
Εικονογράφηση εξωφύλλου: Κέλλυ Ματαθία Κόβο 
 Μεταίχμιο

  «Γιατί να μην πάμε να μείνουμε στη γιαγιά;», αυτή η φράση της Βιργινίας – της μεγαλύτερης κόρης της οικογένειας και αφηγήτριας της ιστορίας – έφερε αμηχανία στην ομήγυρη. Ήταν η λύση που όλοι γνώριζαν πως ήταν η μοναδική που είχαν, αλλά ταυτόχρονα δεν ήθελαν και να την επιλέξουν. 
   Δύο δεκαήμερα επαγγελματικά ταξίδια της μαμάς και του μπαμπά, που συνέπεσαν ημερολογιακά, οδήγησαν τα κορίτσια της οικογένειας, τη Βιργινία και την Καρολίνα, στα Βίλια κοντά στην «τρελογιαγιά» τους. 
   Μια αντισυμβατική γιαγιά που καπνίζει, οδηγεί μοτοποδήλατο, φοράει αταίριαστα χρωματιστά ρούχα και είναι χορτοφάγος! Δεν εμπνέει καμιά εμπιστοσύνη στους γονείς των κοριτσιών και γι’ αυτό αποτελεί την έσχατη λύση για τη φύλαξη τους! Η αντίδρασή της όταν της ζητήθηκε το δεκαήμερο babysitting ήταν καθηλωτική: «Γιούχου!!!» 
   Η συγκεκριμένη κραυγή ενθουσιασμού θα μπορούσε να συνοδεύει κάθε μία από τις δέκα μέρες που πέρασαν τα κορίτσια κοντά στη γιαγιά τους! Γιατί έζησαν ξεχωριστές εμπειρίες! Έμαθαν για την εξέγερση στο Παρίσι του ΄68, ταξίδεψαν με το μοτοποδήλατο στα Πυρηναία, κοιμήθηκαν σε ινδιάνικη σκηνή, έκαναν μια ριψοκίνδυνη ληστεία και παρευρέθηκαν σε έναν αναπάντεχο πολιτικό γάμο! 
   Η Λώρη Κέζα, μέσα από την άμεση, πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Βιργινίας, θίγει πολλά θέματα όπως η ξενοφοβία, οι φυλετικές, εθνικές ή και ηλικιακές προκαταλήψεις, οι αδελφικές σχέσεις η αναζήτηση της προσωπικής ευτυχίας. Ζητήματα με υψηλό βαθμό δυσκολίας που όμως προσεγγίζονται απλά όπως ακριβώς το έχουν ανάγκη τα παιδιά. Η εξέγερση, για παράδειγμα, στο Παρίσι του 1968 εξηγείται με μεγάλη επιτυχία μέσα από έναν οικογενειακό καυγά! 
   Οι προεκτάσεις πολλαπλές και οι δυνατότητες αξιοποίησης του βιβλίου σφαιρικά πολυδιάστατες!

                                                Γιατί να το διαβάσω στην τάξη;

  • Μπορεί να αποτελέσει αφορμή για γνωστικά ταξίδια. Στο Παρίσι του ’68, στο Βελγικό Κονγκό την περίοδο της αποικιοκρατίας ή στα Πυρηναία Όρη.
  • Μπορεί να αποτελέσει αφορμή για τη δημιουργία projects με θέματα που έχουν να κάνουν με παράξενους κανόνες καλής συμπεριφοράς στις διάφορες χώρες, με παραδοσιακούς χορούς απ’ όλον τον κόσμο, με διαφορετικά είδη σπιτιών (με αφορμή την ινδιάνικη σκηνή) κ. α.
  • Το σύνθημα «Απαγορεύεται το απαγορεύεται» που συναντάται πολλές φορές στο βιβλίο μπορεί να μας οδηγήσει σε δραστηριότητες που έχουν σχέση με την αναγκαιότητα των κανόνων και των ορίων μέσα στην οικογένεια, στην ομάδα, στο κράτος, στις φυλές…
  • Εστιάζοντας στις παραγράφους που αναφέρονται στις συνθήκες ζωής των μαύρων στο Βελγικό Κονγκό (τότε) μπορούμε να αναζητήσουμε περισσότερες πληροφορίες και για άλλες χώρες (και τότε και τώρα), να συζητήσουμε για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και να τα αναπαραστήσουμε εικαστικά με διάφορους τρόπους.
  • Είναι τέλος μια θαυμάσια ευκαιρία να επικοινωνήσουμε με τις γιαγιάδες μας και να τις …ανακρίνουμε για το παρελθόν τους! Να καταγράψουμε ξεχωριστές, ξεχασμένες, μη ειπωμένες εμπειρίες τους και να τις κάνουμε ηρωίδες της δικής τους προσωπικής ιστορίας, μέσα από τη δική μας συγγραφική πένα!
Από τη Τζελίνα Βογιατζόγλου

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι... Αργυρώ Πιπίνη, Ίρις Σαμαρτζή, εκδ. Πατάκη

Αργυρώ Πιπίνη
Καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι...
Εικονογράφηση: Ίρις Σαμαρτζή
Πατάκης


   Τέσσερις εποχές, ένα σπίτι, μια μηλιά, μια οικογένεια. Μια παράλληλη, ρεαλιστική και ταυτόχρονα αλληγορική πορεία τεσσάρων εκ πρώτης όψεως ασύνδετων στοιχείων της ιστορίας. Κι όμως τίποτα δεν είναι ασύνδετο και τίποτα δεν είναι τυχαίο κάτω από την πένα της Αργυρώς Πιπίνη και τα πινέλα της Ίριδας Σαμαρτζή.
    Ένα σπίτι ξεχασμένο και ερημωμένο στέκει μοναχό και μαραζωμένο, αφού έχει εγκαταλειφθεί από τους ανθρώπους που το κατοικούσαν και το αγαπούσαν. Το ίδιο και η μηλιά στον κήπο του, που μετρά τον χρόνο να κυλά μαζί του.

Και το σπίτι έμεινε μόνο και έρημο.
Οι εποχές περνούσαν κι εκείνο δεν είχε 
ποιον να φυλάξει κάτω από τη στέγη του,
ποιον να δροσίσει στον κήπο του,
σε ποιον να χαρίσει τα μήλα του,
ποιον να συντροφέψει στα όνειρά του.
 
   Κι όλα αυτά αλλάζουν, όταν μια οικογένεια, χωρίς σπίτι και πατρίδα έρχεται από μακριά αναζητώντας να στεγάσει κάπου τα όνειρα και τις ελπίδες της για μια νέα ζωή. Το σπίτι ανοίγει και απλόχερα τους δίνει τα δώρα του, όπως και η μηλιά. Κι ενώ ο χρόνος κυλά και οι εποχές εναλλάσσονται, μια αναγέννηση συντελείται μπροστά μας τόσο κειμενικά όσο και εικονιστικά. Το πέρασμα από το σκοτάδι στο φως της οικίας και των ανθρώπων της μέσα από μνήμες ζωντανές, που καθορίζουν το παρόν και το μέλλον τους μέσα σε μια συνέχεια. Αγάπη, τρυφερότητα, ασφάλεια και θαλπωρή ξεχυλίζει το σπίτι, η οικογένεια που το κατοικεί αλλά και εμείς που παρακολουθούμε αναγνωστικά αυτή την πορεία. Γιατί περί πορείας πρόκειται και προσωπικής αναζήτησης μέσα από αυτό που για τον καθένα σημαίνει "σπίτι". Το "σπίτι" που καθρεφτίζει την ψυχή μας. Το σπίτι που επιλέγουμε αλλά και κάποιες φορές μας επιλέγει. Το πατρικό σπίτι που ο καθένας κουβαλά σε όλη του τη ζωή συνειδητά ή ασυνείδητα. Το σπίτι που αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς και πηγή πόνου η ανάμνησή του για άλλους. Εξάλλου το σπίτι και η σημειολογία του έχουν εμπνεύσει κατά καιρούς συγγραφείς και εικαστικούς σε έργα που αναπόφευκτα κεντρίζουν διακειμενικούς συνειρμούς στον καθένα, ανάλογα με την αναγνωστική του ανταπόκριση. 
   Εγώ θα παραθέσω μερικούς δικούς μου, την αξιοποίηση των οποίων θα πρότεινα και για φιλαναγνωστικές δραστηριότητες στην τάξη. Γιατί το Καλοκαιρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι, της Αργυρώς Πιπίνη και της Ίριδας Σαμαρτζή είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί στην τάξη, αφού είναι σίγουρο πως θα αγαπηθεί από εκπαιδευτικούς,  παιδιά, αλλά και από γονείς.
   
Καβάφης, Σπίτι με κήπον
Ήθελα να ’χω ένα σπίτι εξοχικό
μ’ έναν πολύ μεγάλο κήπο— όχι τόσο
για τα λουλούδια, για τα δένδρα, και τες πρασινάδες
(βέβαια να βρίσκονται κι αυτά· είν’ ευμορφότατα)
αλλά για να ’χω ζώα. A να ’χω ζώα!

Χωριάτικο σπίτι, Νικόλαος Γύζης
Γ. Σεφέρης Κίχλη

Α´
Τὸ σπίτι κοντὰ στὴ θάλασσα
Τὰ σπίτια ποὺ εἶχα μου τὰ πῆραν. Ἔτυχε
νά᾿ ναι τὰ χρόνια δίσεχτα πόλεμοι χαλασμοὶ ξενιτεμοὶ
κάποτε ὁ κυνηγὸς βρίσκει τὰ διαβατάρικα πουλιὰ
κάποτε δὲν τὰ βρίσκει- τὸ κυνήγι
ἦταν καλὸ στὰ χρόνια μου, πῆραν πολλοὺς τὰ σκάγια-
οἱ ἄλλοι γυρίζουν ἢ τρελαίνουνται στὰ καταφύγια.
Μὴ μοῦ μιλᾶς γιὰ τ᾿ ἀηδόνι μήτε γιὰ τὸν κορυδαλλὸ
μήτε γιὰ τὴ μικρούλα σουσουράδα
ποὺ γράφει νούμερα στὸ φῶς μὲ τὴν οὐρά της-
δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτια
ξέρω πὼς ἔχουν τὴ φυλή τους, τίποτε ἄλλο.
Καινούργια στὴν ἀρχή, σὰν τὰ μωρὰ
ποὺ παίζουν στὰ περβόλια μὲ τὰ κρόσσια τοῦ ἥλιου,
κεντοῦν παράθροφυλλα χρωματιστὰ καὶ πόρτες
γυαλιστερὲς πάνω στὴ μέρα-
ὅταν τελειώσει ὁ ἀρχιτέκτονας ἀλλάζουν,
ζαρώνουν ἢ χαμογελοῦν ἢ ἀκόμη πεισματώνουν
μ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔμειναν μ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔφυγαν
μ᾿ ἄλλους ποὺ θὰ γυρίζανε ἂν μποροῦσαν
ἢ ποὺ χάθηκαν, τώρα ποὺ ἔγινε
ὁ κόσμος ἕνα ἀπέραντο ξενοδοχεῖο.
Δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτια,
θυμᾶμαι τὴ χαρά τους καὶ τὴ λύπη τους
καμιὰ φορά, σὰ σταματήσω-
ἀκόμη
καμιὰ φορά, κοντὰ στὴ θάλασσα, σὲ κάμαρες γυμνὲς
μ᾿ ἕνα κρεβάτι σιδερένιο χωρὶς τίποτε δικό μου
κοιτάζοντας τὴ βραδινὴν ἀράχνη συλλογιέμαι
πὼς κάποιος ἑτοιμάζεται νὰ ῾ρθεῖ, πὼς τὸν στολίζουν
μ᾿ ἄσπρα καὶ μαῦρα ροῦχα μὲ πολύχρωμα κοσμήματα
καὶ γύρω του μιλοῦν σιγὰ σεβάσμιες δέσποινες
γκρίζα μαλλιὰ καὶ σκοτεινὲς δαντέλες,
πὼς ἑτοιμάζεται νὰ ᾿ ρθει νὰ μ᾿ ἀποχαιρετήσει-
ἤ, μιὰ γυναίκα ἐλικοβλέφαρη βαθύζωνη
γυρίζοντας ἀπὸ λιμάνια μεσημβρινά,
Σμύρνη Ρόδο Συρακοῦσες Ἀλεξάντρεια,
ἀπὸ κλειστὲς πολιτεῖες σὰν τὰ ζεστὰ παράθυροφυλλα,
μὲ ἀρώματα χρυσῶν καρπῶν καὶ βότανα,
πὼς ἀνεβαίνει τὰ σκαλιὰ χωρὶς νὰ βλέπει
ἐκείνους ποὺ κοιμήθηκαν κάτω ἀπ᾿ τὴ σκάλα.
Ξέρεις τὰ σπίτια πεισματώνουν εὔκολα, σὰν τὰ γυμνώσεις.

Γ. Ιακωβίδης "Κου-κου"
Από τη Χρύσα Κουράκη

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Γνωριμία με τη Διεθνή Βιβλιοθήκη Νεότητας του Μονάχου: Μια βόλτα στο κάστρο των βιβλίων




Από τη Δήμητρα Τσιώρη
Υποψήφια Διδάκτωρ Παιδικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

    Πολύ κοντά στο κέντρο του Μονάχου, σε ένα από τα πιο όμορφα βαυαρικά κάστρα, βρίσκεται καλά φυλαγμένος ένας πολύτιμος θησαυρός. Εξακόσιες χιλιάδες βιβλία αποτελούν τη συλλογή της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Νεότητας (International Youth Library) που από το 1983 στεγάζεται στο Schloss Blutenburg ή αλλιώς στο γνωστό σε όλους Book Castle. Από αυτά, πεντακόσιες εξήντα χιλιάδες είναι βιβλία παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας γραμμένα σε περισσότερες από εκατόν τριάντα γλώσσες. Μάλιστα εξήντα χιλιάδες εξ αυτών χαρακτηρίζονται ως παιδικά βιβλία ιστορικής σημασίας, καθώς ανήκουν στην περίοδο μεταξύ 1574 και 1950. Η δευτερογενής βιβλιογραφία προσεγγίζει τα σαράντα χιλιάδες βιβλία, με τα επιστημονικά περιοδικά να φτάνουν τα εκατόν τριάντα.
Η απαρχή αυτής της προσπάθειας βρίσκεται λίγο μετά τη λήξη του Β’ παγκόσμιου πολέμου, όταν η βία και ο τρόμος του θανάτου έχουν ισοπεδώσει τα πάντα. Η γερμανίδα δημοσιογράφος, συγγραφέας και μεταφράστρια, Jella Lepman, αναλαμβάνει τότε να φέρει εις πέρας το πρόγραμμα Re-Education που απευθύνεται σε παιδιά και γυναίκες. Επιστρέφει για τον σκοπό αυτό από το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου είχε μετακομίσει, στη Γερμανία, αρχικά στο Bad Homburg vor der Höhe και εν συνεχεία στο Μόναχο. Με στόχο να χαρίσει ξανά την ελπίδα και να βοηθήσει στον επαναπροσδιορισμό των αξιών ενός συγχυσμένου αξιακά κόσμου, η Jella Lepman διοργανώνει μια διεθνή έκθεση παιδικών και εφηβικών βιβλίων, ιδρύοντας έτσι το 1949 τη Διεθνή Βιβλιοθήκη Νεότητας στο Μόναχο. Η δράση της απευθύνεται τόσο στα παιδιά, προσφέροντας σε εκείνα απολαυστικά βιβλία, όσο και στους ενηλίκους που έχουν πια την ευκαιρία να γνωρίσουν τον κόσμο των παιδικών βιβλίων.   
Ο στόχος και τα ιδεώδη της Jella Lepman συνεχίζουν μέχρι σήμερα να αποτελούν τη βασική αποστολή όλων εκείνων που εργάζονται στη μεγαλύτερη Βιβλιοθήκη παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας στον κόσμο. Παιδιά κάθε ηλικίας έχουν τη δυνατότητα να δανείζονται βιβλία γραμμένα σε γλώσσες όπως γερμανικά, αγγλικά, ελληνικά, γαλλικά, ιταλικά, ολλανδικά, γιαπωνέζικα, ρώσικα, ενώ ταυτόχρονα μπορούν να παρακολουθούν εκδηλώσεις και προγράμματα φιλαναγνωσίας, όπως αφηγήσεις παιδικών ιστοριών, συναντήσεις με συγγραφείς και εικονογράφους, χειροτεχνίες και άλλα. 
Δανειστική βιβλιοθήκη
 Ευκαιρίες, ωστόσο, δίνονται και στους μελετητές των παιδικών βιβλίων. Σημαντικό είναι να αναφερθεί το Πρόγραμμα Υποτροφιών που προσφέρεται από τη Βιβλιοθήκη και χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας. Κάθε χρόνο 15 περίπου μελετητές παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας από διάφορα μέρη ανά τον κόσμο έχουν την ευκαιρία να βρεθούν για λίγους μήνες στο Book Castle, ώστε να πραγματοποιήσουν είτε στα αγγλικά είτε στα γερμανικά ένα μέρος της έρευνας που έχουν ήδη ξεκινήσει στη χώρα τους. Η πρόσβαση σε σημαντική πρωτογενή και δευτερογενή βιβλιογραφία διεθνούς εμβέλειας καθιστά τη Διεθνή Βιβλιοθήκη Νεότητας το ιδανικό μέρος για κάθε ερευνητή. 
 
Αναγνωστήριο
Έχοντας βρεθεί στη Βιβλιοθήκη ως υπότροφος το περασμένο καλοκαίρι, εκείνο που θα μπορούσα να προσθέσω είναι ότι, εκτός από την πρόσβαση σε σημαντική βιβλιογραφία, η Διεθνής Βιβλιοθήκη Νεότητας προσφέρει μια πολύτιμη εμπειρία σε όλους τους ερευνητές πόσο μάλλον στους νέους. Η επαφή και η συναναστροφή ανθρώπων που μοιράζονται κάτι κοινό μεταξύ τους, την αγάπη για τα παιδικά βιβλία, συμβάλλει στη διεύρυνση του ερευνητικού ορίζοντα, πέρα από τα στεγανά σύνορα κάθε χώρας. Μόνο το καλοκαίρι του 2016 βρέθηκαν στη Βιβλιοθήκη Υποψήφιοι Διδάκτορες και Καθηγητές παιδικής λογοτεχνίας από Νέα Υόρκη, Καναδά, Πολωνία, Μολδαβία, Σερβία, Ελλάδα, Βέλγιο, Ιταλία, Βουλγαρία, Σικάγο, Σιγκαπούρη, Νότια Κορέα, Κίνα και Ιαπωνία, οι οποίοι πραγματοποίησαν την έρευνά τους στο φιλόξενο αναγνωστήριο. Καθημερινά σχεδόν από τις 10 το πρωί μέχρι τις 4 το απόγευμα –κάποιες φορές ίσως και λίγο περισσότερο αφού τα βιβλία πάντοτε είναι τόσα πολλά!- τα γραφεία του αναγνωστηρίου γέμιζαν βιβλία και σημειώσεις. Η Nadine και η Lucia, οι δύο φιλόξενες υπεύθυνες υπάλληλοι, βρίσκονταν καθημερινά εκεί για να βοηθήσουν στην αναζήτηση υλικού, να προτείνουν βιβλία και να δώσουν τις συμβουλές τους. Το μεσημεριανό γεύμα στο εστιατόριο του κάστρου συνοδευόταν από ενδιαφέρουσες και απολαυστικές συζητήσεις μεταξύ υποτρόφων, άλλων ερευνητών που επισκέπτονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα τη Βιβλιοθήκη και υπαλλήλων μέσα σε μια ζεστή ατμόσφαιρα.  
Συζητήσεις ερευνητών
Το κομμάτι της έρευνάς μου που πραγματοποιήθηκε στη Βιβλιοθήκη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιδιαίτερης σημασίας, καθώς δε θα ήταν δυνατόν να επιτευχθεί με την ίδια ευκολία στην Ελλάδα. Εκτός όμως αυτού, στάθηκα τυχερή διότι βρέθηκα στη Βιβλιοθήκη του Μονάχου την ίδια περίοδο που θα γινόταν για τέταρτη φορά το White Ravens Festival, ένα φεστιβάλ για την παγκόσμια παιδική και εφηβική λογοτεχνία. Το όνομα του προέρχεται από τον ομώνυμο κατάλογο που εκδίδει ετησίως η Βιβλιοθήκη και αφορά αξιοσημείωτα και καινοτόμα παιδικά βιβλία από διάφορες χώρες του κόσμου. Το φεστιβάλ πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια και διαρκεί μόλις έξι ημέρες. Μέσα σε αυτό το διάστημα προσκεκλημένοι συγγραφείς και εικονογράφοι από διαφορετικά κάθε φορά μέρη παρουσιάζουν πρόσφατα βιβλία τους, διαβάζοντας αποσπάσματα έργων τους σε παιδιά και εφήβους σε μια προσπάθεια να απλώσουν γέφυρες μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών. Βασικός σκοπός του φεστιβάλ είναι η επικοινωνία και η επαφή των αναγνωστών με τους δημιουργούς των βιβλίων. Οι περισσότερες αναγνώσεις πραγματοποιούνται στα γερμανικά, ενώ κάποιες γίνονται και στα αγγλικά. Οι εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα κυρίως στο Book Castle, αλλά σημαντικές είναι και εκείνες που διοργανώνονται στα κατά τόπους σχολεία. 

Η Haifa Al Mansour από τη Σαουδική Αραβία, η Carla Maia de Almeida από την Πορτογάλια, η Luna Al-Mousli από την Αυστρία, η Kirsten Boie, από τη Γερμανία, ο Benjammin Alire Saenz από τις Η.Π.Α και ο Paul Stewart από τη Μεγάλη Βρετανία είναι μερικοί μόνο από τους συγγραφείς που βρέθηκαν στο φετινό φεστιβάλ. Καθημερινά μαθητές όλων των ηλικιών επισκέπτονταν το Book Castle και παρακολουθούσαν αναγνώσεις και ομιλίες των συγγραφέων. Η συμμετοχή τους μάλιστα ήταν ενεργή τις περισσότερες φορές. Ενδεικτική είναι η ομιλία του Benjammin Alire Saenz, ο οποίος διάβασε αποσπάσματα από το βιβλίο του Aristotle and Dante σε ένα ενθουσιώδες εφηβικό κοινό. Μαθητές συμμετείχαν στη συζήτηση με ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και παρουσίασαν ένα δικό τους βίντεο με δραματοποίηση σκηνών του μυθιστορήματος. Μια μαθήτρια μάλιστα βρέθηκε στη σκηνή μαζί με τον συγγραφέα, ώστε να πάρει μια σύντομη συνέντευξη. Κρίνοντας από την αντίδραση του κοινού, που στο τέλος ξέσπασε σε χειροκροτήματα, η ομιλία του συγγραφέα αναφορικά με το θέμα του βιβλίου του, την αναζήτηση της ταυτότητας δύο εφήβων, φάνηκε να αγγίζει και να ενδιαφέρει μικρούς και μεγάλους. Φυσικά οι εκδηλώσεις και οι δραστηριότητες των μαθητών διαφοροποιούνταν ανάλογα με την προετοιμασία που είχε γίνει κατά το προηγούμενο διάστημα στο σχολείο με καθοδηγητές τους εκπαιδευτικούς τους. Σε κάθε περίπτωση όμως, σημαντικό είναι ότι τις περισσότερες φορές επιτεύχθηκε ο βασικός σκοπός, συγγραφείς και αναγνώστες ήρθαν σε επικοινωνία, αντάλλαξαν απόψεις και μοιράστηκαν συναισθήματα.
Christiane Raabe, Δ/ντρια Βιβλιοθήκης

Η σύντομη περιήγηση στο παραμυθένιο Book Castle του Μονάχου κλείνει με μια ευχή και παρότρυνση οι ερευνητές της παιδικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα να υποβάλουν αίτηση για υποτροφία στη Βιβλιοθήκη αλλά και όσοι γενικότερα αγαπούν την παιδική λογοτεχνία να επισκεφτούν αυτό το μοναδικό μέρος. Πρόκειται για μια ξεχωριστή εμπειρία που μόνο πολύτιμες γνώσεις και θετικές εντυπώσεις μπορεί κανείς να αποκομίσει.