Πες πες μια ιστορία...γιατί οι ιστορίες είναι πάντα μαγικές κι αγαπημένες

Μαρία Παπαγιάννη

Πες - πες μια ιστορία

Εικονογράφηση: Ίρις Σαμαρτζή

Πατάκης

   Τα παραμύθια και τις ιστορίες αγαπούν μικροί και μεγάλοι τόσο να τις διαβάζουν όσο και να τις ακούν. Τα παραμύθια από τον σχηματιμσό των πρώτων κιόλας κοινωνικών ομάδων προσέφεραν κοινωνική γνώση, "μιλούσαν" στον συλλογικό ψυχισμό, εξέφραζαν ένα νόημα και οδηγούσαν σε καθαρκτική ανακούφιση και απόλαυση λειτουργώντας ως φυσικός τρόπος αυτο-έκφρασης και αυτο-ίασης. Αυτή τη "μαγική" λειτουργία τους έχουν κατανοήσει και αξιοποιήσει πολλοί αφηγητές παραμυθιών και συγγραφείς μέσα στους αιώνες, διαμορφώνοντας μια μεγάλη προφορική και γραπτή πολιτιστική κληρονομιά.

    Η Μαρία Παπαγιάννη πέρα από γνωστή συγγραφέας παιδικών και εφηβικών βιβλίων είναι μια γνήσια παραμυθού, που όσοι την έχουν ακούσει να αφηγείται ιστορίες, ταξιδεύουν μαζί της και παρασύρονται σε χρόνους και χώρους άγνωστους και γοητευτικούς. "Όχημα" των ιστοριών της είναι πάντα η Πες-πες, η μικρή πασχαλίτσα που κάθεται στον ώμο της και της ζητά να πει τις ιστορίες που τόσο έχουν αγαπήσει τα παιδιά. Και να που τώρα η Πες-πες γίνεται πρωταγωνίστρια της δικής της ιστορίας μαζί με τη φίλη της τη Μία. Γιατί οι ιστορίες χρειάζονται τουλάχιστον δύο για να πάρουν σάρκα και οστά. Χρειάζονται φίλους για να μοιράζεσαι τις περιπέτειες, τις ιστορίες, τους κινδύνους κι όλα τα βουνά από παγωτά!
    Η Μία και η Πες-πες λοιπόν συνάντησαν η μία την άλλη μια νύχτα που ήταν ανοιχτοί οι ουρανοί και οι ευχές γίνονταν πραγματικότητα. Τη νύχτα που αποφάσισαν να ζήσουν μια περιπέτεια και να προχωρήσουν, χωρίς φόβους, χτίζοντας μια φιλία μέσα από ιστορίες. Η Πες-πες τρέφεται με ιστορίες και η Μία όλο παραμύθια λέει. Τι καλύτερο λοιπόν; Οι δυο τους γίνονται φίλες, φίλες κολλητές. Τι κι αν η Πες-πες είναι πασχαλίτσα, και μάλιστα γαλάζια, και η Μία ένα κορίτσι σαν όλα τ' άλλα; Οι δυο τους συναντιούνται εκεί που αρχίζουν τα όνειρα, οι ευχές, οι ιστορίες, φτιάχνοντας τον δικό τους κύκλο επικοινωνίας. Έναν κύκλο που αντιπροσωπεύει όλους τους κύκλους μικρών και μεγάλων που έχουν καθίσει δίπλα στο τζάκι, σε μια πλατεία, σε μια ακροθαλασσιά, σε μια βουνοπλαγιά, σε μέρη απίθανα, για να ακούσουν ένα παραμύθι, έναν μύθο,  μια ιστορία. Έναν κύκλο που μετωνυμικά ίσως αποτυπώνεται τόσο στο σώμα της Πες-πες, όσο και σε εικονογραφικές λεπτομέρειες διάσπαρτες σε όλο το βιβλίο.
    Οι δυο δημιουργοί του υπέροχου αυτού βιβλίου κατορθώνουν την προφορική, αρχικά, ιστορία που συνηθίζει η Μαρία Παπαγιάννη να αφηγείται στα παιδιά που συναντά, να την κάνουν βιβλίο. Ένα βιβλίο που η καθεμιά βάζει τη δική της πινελιά δημιουργώντας μια ιστορία απ' την αρχή. Η Ίρις Σαμαρτζή μέσα από ένα ιδιαίτερο εικονογραφικό κολλάζ, σε ένα παράλληλο κείμενο, πλέκει το πραγματικό με το φανταστικό, τον κόσμο της Πες-πες με τον κόσμο της Μία. Δυο κόσμοι αποτυπωμένοι σε δυο εικονογραφικά επίπεδα, με χρώματα που υπερβαίνουν τη ρεαλιστική απεικόνιση. Δυο κόσμοι που το φως της ημέρας τούς διαφοροποιεί και η νύχτα τούς ενώνει. Το βράδυ όλα γίνονται ιστορίες με απ΄όλα και τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα. Με το τέλος της ανάγνωσης του βιβλίου η Μαρία Παπαγιάννη και η Ίρις Σαμαρτζή κατορθώνουν να δομήσουν τη δική τους πραγματικότητα για τον αναγνώστη. Μια πραγματικότητα που διαπνέεται από τη φιλία, την αποδοχή, την αγάπη για τις ιστορίες, την ανάγκη για επικοινωνία.

Γιατί να το διαβάσω στην τάξη;

• Γιατί αυτό το βιβλίο έχει πολλά επίπεδα ανάγνωσης.
• Γιατί τις ιστορίες φιλίας τις αγαπάμε όλοι.
• Γιατί μια Μία και μια η Πες-πες υπάρχει σε κάθε σπίτι.
• Γιατί θα "μιλήσω" στα παιδιά για τη φιλία, την αποδοχή, την αγάπη για ιστορίες χωρίς ίχνος διδακτισμού.
• Γιατί μπορώ να κάνω άπειρες φανταστικές φιλαναγνωστικές δραστηριότητες και να ακολουθήσω πολλές αναγνωστικές διαδρομές.

Από τη Χρύσα Κουράκη 

Ο Ισιντόρ και το φεγγάρι: μια ιστορία του Γιώργου Παναγιωτάκη μέσα από τα μάτια της Τζελίνας Βογιατζόγλου

Ο Ισιντόρ και το φεγγάρι

Γιώργος Κ. Παναγιωτάκης

Πατάκης

            Ο μικρός Ισιντόρ λαχταρά να κρατήσει κι αυτός το αόρατο γκορουνμέζ, το σκοινί με το οποίο ο μάγος Λιβόρνο, έδεσε το φεγγάρι για χάρη του χαλίφη. Ο μάγος όμως δεν τον αφήνει. Φοβάται, βλέπετε, την τρομερή τιμωρία του χαλίφη που θα πέσει στο κεφάλι του, αν το σκοινί λυθεί και το φεγγάρι φύγει ελεύθερο μακριά. Και η απόμακρη, ανέκφραστη Μπέλα που είναι υπεύθυνη για το μαγικό σκοινί τις νύχτες που ο μάγος κοιμάται; Ανυποχώρητη! Μόνο σ’ αυτή, άλλωστε, έχει εμπιστοσύνη ο Λιβόρνο.  Ο Ισιντόρ, χρησιμοποιώντας μια μαγική πέτρα, κοιμίζει την Μπέλα και κάνει την επιθυμία του πραγματικότητα. Οι δυνάμεις του όμως τον εγκαταλείπουν, η νύστα τον νικά και το φεγγάρι, απελευθερωμένο από τα δεσμά του, φεύγει μακριά. Το νέο κάνει τον χαλίφη έξαλλο από θυμό και η τιμωρία είναι θάνατος για τον μάγο και την Μπέλα. Ο Ισιντόρ κυριεύεται από τύψεις και κάνει τα αδύνατα δυνατά για να γλιτώσει τους συντρόφους του. Γρήγορα ο Ισιντόρ καταλαβαίνει πως η δύναμη των λέξεων είναι το ισχυρότερό του όπλο. Και το ενεργοποιεί…

            Μία ιστορία με άρωμα Ανατολής που θίγει θέματα με φιλοσοφικό χαρακτήρα. Η δύναμη των λέξεων, των ιστοριών, των παραμυθιών, η χειραγώγηση του πλήθους, η εκμετάλλευση του αδύναμου, το αίσθημα του δικαίου, η ανάληψη των ευθυνών, η δύναμη της φιλίας, οι αγώνες για κάτι καλύτερο, τα όνειρα που αξίζει να κυνηγηθούν…. Ο συγγραφέας με γλώσσα που ρέει, απλή αλλά καταλυτική, ζωντανή και με χιούμορ, πλέκει την ιστορία που είναι ταυτόχρονα παραμύθι και πραγματικότητα. Που θα μαγέψει τους μικρούς αναγνώστες και θα κλείσει πονηρά το μάτι στους πιο έμπειρους. Η δράση κλιμακώνεται γοργά, οι ήρωες εξελίσσονται, ωριμάζουν και μέσα από την περιπέτειά τους παίρνουν σπουδαία μαθήματα ζωής. Μαζί τους μαθαίνει και ο αναγνώστης.

            Η δύναμη των λέξεων του Γιώργου Παναγιωτάκη είναι αδιαμφισβήτητη. Έχουν μπει στη σωστή σειρά, έχουν γραφτεί με τον πλέον κατάλληλο τρόπο και έχουν κεντηθεί με μαστοριά. Το αποδεικνύουν περίτρανα η ιστορία του Ισιντόρ που μάγεψε τον χαλίφη, όπως και οι πολύ πετυχημένες και ταιριαστές στις περιστάσεις ψευδολέξεις που ο συγγραφέας επινόησε για τα  μαγικά ξόρκια.

            Όπως ο ίδιος εξομολογείται στο Elniplex «Το βιβλίο μιλάει, μεταξύ άλλων, για τη μαγεία των λέξεων. Μια μαγεία, θύμα της οποίας έπεσα κατά κάποιον τρόπο και εγώ. Πιο συγκεκριμένα, στο σημείο όπου ο Ισιντόρ προσπαθεί να αποκοιμίσει τη Μπέλα, ώστε να γίνει φύλακας του φεγγαριού, χρησιμοποίησα σαν πειραματόζωο τον εαυτό μου. Δοκίμασα, δηλαδή, διάφορους συνδυασμούς λέξεων μέχρι να βρω εκείνον που θα με έκανε να χασμουρηθώ. Ακόμα και τώρα, όταν διαβάζω το συγκεκριμένο κομμάτι (στις σελίδες 22 και 23) είναι αδύνατον να συγκρατήσω το χασμουρητό μου. Ελπίζω να συμβαίνει αυτό και στους αναγνώστες του βιβλίου».

«Αζαχαταζάμ αχαζαταζάμ»

«Αζαχαταζάμ αχαζαταζάμ»

«Αζαχαταζάμ αχαζαταζάμ»

Είμαι σίγουρη πως χασμουρηθήκατε….

Θα το διαβάσω στην τάξη…

• Και σίγουρα θα παίξω με τους μαθητές μου τα ξόρκια. Θα κατασκευάσουμε με ψευδολέξεις δικά μας ξόρκια που να μας κάνουν γελάσουμε, να πεινάσουμε, να αποκτήσουμε λόξιγκα ή να ξύσουμε το κεφάλι μας.
• Θα μιλήσουμε για τα όνειρά μας. Αυτά που τα έχουμε γερά δεμένα με το δικό μας γκορουνμέζ για να μην τα χάσουμε.
• Θα φτιάξουμε το αλφαβητάρι όλων των χαρακτήρων.
• Τέλος, θα ξαναδιαβάσουμε την ιστορία του Ισιντόρ. Πάλι και πάλι.

Από τη Τζελίνα Βογιατζόγλου

Ιστορίες καραντίνας..."αλλιώς"...: Φίλιππος Φωτιάδης, Το μπάνιο μας, εκδ. Μάρτης

Φίλιππος Φωτιάδης

Το μπάνιο μας 

Μάρτης

   Μετά τον σταδιακό εγκλεισμό σχεδόν όλου του πλανήτη, πολλά βιβλία γράφτηκαν και εκδόθηκαν σχετικά με τον κορωνοϊό τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (ενδεικτικά δείτε εδώ και εδώ ή εδώ). Πολλά από αυτά είναι αυτοεκδόσεις και κυκλοφόρησαν ως ελεύθερα e-books, γεγονός που δημιουργεί κάποιον προβληματισμό για την ποιότητά τους (συνολικό κατάλογο των σχετικών βιβλίων θα βρείτε εδώ). Ωστόσο, βιβλία για τη διαδικασία της "καραντίνας" δεν είδαμε καθόλου.

   Το μπάνιο μας του Φίλιππου Φωτιάδη είναι το μοναδικό βιβλίο που κυκλοφορεί στην Ελλάδα με θέμα τον εγκλεισμό σε μια προσεγμένη έκδοση και εικονογράφηση από τις εκδόσεις Μάρτης. Η ιστορία είναι γραμμένη με πολύ χιούμορ και με μια διαφορετική οπτική, που αφήνει ως έκπληξη, τόσο κειμενικά όσο και εικονογραφικά, για τον αναγνώστη την ταυτότητα του ήρωα-αφηγητή. Τα γεγονότα εκτυλίσσονται στο μπάνιο ενός σπιτιού, όπου αναγκάζονται να κλειστούν ο Κώστας και η οικογένειά του, καθώς τα δωμάτια του σπιτιού τα μοιράζονταν με άλλους. Έτσι, όλη η ιστορία αποκτά νόημα και χαρακτήρα από το χωρικό πλαίσιό του μπάνιου, το οποίο γίνεται το ειδυλλιακό σπιτικό μιας οικογένειας, διαχωρίζοντας τον χώρο στο μέσα και στο έξω και τον χρόνο στο πριν και το μετά. Ο διαχωρισμός αυτός ακολουθείται και εικονογραφικά με χαρακτηριστικό ύφος που μοιάζει με τρισδιάστατη απεικόνιση και χρωματικές επιλογές, οι οποίες παραπέμπουν στα αγαπημένα χρώματα και σχέδια που χρησιμοποιούσαν στα μπάνια κάποιες δεκαετίες πριν.

   Το στοιχείο της έκπληξης που χρησιμοποιεί πολύ έξυπνα  ο συγγραφέας και εικονογράφος -το οποίο φυσικά δεν θα αποκαλύψουμε εδώ- δημιουργεί ένα απολαυστικό κείμενο. Ο αναγνώστης, αφού τελειώσει την ανάγνωση, θα ανατρέξει ξανά και ξανά στις εικόνες και στο κείμενο, προκειμένου να εντοπίσει τα υπαινικτικά σημεία που πιθανώς του διεύφυγαν στην πρώτη ανάγνωση και θα διασκεδάσει ακόμη περισσότερο ανακαλύπτοντας ενδείξεις και κάνοντας συσχετισμούς. 

   Διαβάζοντας τη συνέντευξη του συγγραφέα στο Elniplex, εντυπωσιακό είναι το γεγονός πως όπως ο ίδιος λέει, αυτή η ιστορία γράφτηκε πολύ πριν τα γεγονότα του κορωνοϊού και της καραντίνας. Η ιδέα ξεκίνησε από την προτίμηση που είχε ο ίδιος μικρός στον χώρο του μπάνιου, καθώς σκεφτόταν πως αν χρειαζόταν να τον κλείσουν σε ένα δωμάτιο, αυτό θα ήταν το μπάνιο! Βέβαια, μετά τα γεγονότα της καραντίνας η ιστορία ξαναγράφτηκε με πολλές αλλαγές, αλλά η εικονογράφηση παρέμεινε ίδια.

   Αν θέλετε να αποχαιρετήσετε ή και να καλωσορίσετε τον Σεπτέμβριο τα παιδιά της τάξης σας με ένα έξυπνο και χιουμοριστικό βιβλίο που σίγουρα θα απολαύσουν, μην διστάσετε να το διαβάσετε μεγαλόφωνα ή να το προτείνετε σε μικρά αλλά και σε μεγαλύτερα παιδιά!

Από τη Χρύσα Κουράκη

Δυο βιβλία που μιλούν στην ψυχή μικρών και μεγάλων!

Αύγουστος Κορτώ                                       

Το ουφάκι                                                     

Εικονογράφηση: Πέρσα Ζαχαριά               

Πατάκης           

Ιωάννα Μπαμπέτα    
Η πιο σημαντική νίκη του Αχιλλέα 
Εικονογράφηση: Θέντα Μιμηλάκη                        
Μεταίχμιο

  Τι γίνεται όταν ένα παιδί έχει συσσωρευμένο άγχος για διάφορα θέματα και πολλά "ουφάκια"  βασανίζουν το μυαλό και την ψυχούλα του; Τότε η μαμά - μάγισσα αναλαμβάνει δράση, παίρνει τα ουφάκια από το στήθος του, τα πετάει κάτω, τα πατάει και τα εξαφανίζει! Κι ενώ η μαμά φαίνεται υπερήρωας στα μάτια του μικρού Μάνου, μια ξαφνική επίσκεψη από ένα ουφάκι, αλλάζει τα δεδομένα...γιατί όπως λέει το ίδιο, τα ουφάκια έχουν τη μοναδική ικανότητα να εξισορροπούν την παρουσία των τσιτονίων (γεμίζουν την ανθρωπότητα με στρες) και των γιολιδίων (κάνουν τους ανθρώπους να ξύνονται όλη μέρα). Έτσι, ο Μάνος αποκτά έναν καλό φίλο και τον βοηθά να διατηρήσει αυτή την ισορροπία. Με ποιον τρόπο; Μα πολύ απλά, πρέπει να πείσει τη μαμά του πως δεν έχει πια άγχος και δεν τρώγεται με τα ρούχα του. Έτσι, η μαμά του θα πάψει να ξεπαστρεύει τα ουφάκια και αυτά θα μπορέσουν να πολλαπλασιαστούν και να εξαπλωθούν, ώστε να ισοφαρίσουν τα τσιτόνια και τα γιολίδια που έχουν αυξηθεί ανησυχητικά!

    Η μεγάλη αύξηση και παρουσία των τσιτονιών φαίνεται να επηρεάζει πολύ και τη ζωή του μικρού Αχιλλέα που θεωρεί πως πρέπει να είναι πάντα πρώτος: στα μαθήματα, στο κολύμπι, στο πιάνο, στο σκάκι, στα παιχνίδια. Κι ενώ τα τσιτόνια δεν εμφανίζονται ούτε αναφέρονται πουθενά στο βιβλίο της Ιωάννας Μπαμπέτα, διαβάζοντάς το το συνέδεσα τόσο πολύ με Το ουφάκι του Αύγουστου Κορτώ, που θεώρησα πως το ένα βιβλίο μπορεί να αποτελέσει συμπλήρωμα του άλλου. Σε αντίθεση με τη μαμά του Μάνου που ξέρει να υπερ-εξαφανίζει τα ουφάκια του γιου της, η μαμά του Αχιλλέα έχει τη μοναδική ικανότητα όχι μόνο να τα εμφανίζει, αλλά και να τα μετατρέπει σε τσιτόνια που καταδυναστεύουν τη ζωή του παιδιού της. Γιατί η μαμά του Αχιλλέα θέλει ο γιος της να είναι πάντα πρώτος κι ας το πληρώνει με μοναξιά. Ποιος θέλει να έχει για φίλο ένα παιδί που πρέπει πάντα να κερδίζει κι όταν δεν το πετυχαίνει ξεχειλίζει από θυμό;

   Ο Αχιλλέας και ο Μάνος, λοιπόν είναι δυο παιδιά που η παρουσία των μαμάδων τους επηρεάζει καταλυτικά τη ζωή τους. Η υπερπροστασία της μιας και οι υπερβολικές απαιτήσεις για τελειότητα της άλλης καταδειναστεύουν τα παιδιά τους, τα οποία τελικά αναλμβάνουν δράση μόνα τους και βρίσκουν τις ισορροπίες τους. 
  Ο Αύγουστος Κορτώ μιλά για το θέμα του παιδικού άγχους με έναν άμεσο και εντελώς αβίαστο τρόπο, κάνοντας τους μικρούς αναγνώστες να αναρωτηθούν και πιθανώς να συνειδητοποιήσουν συναισθήματα, τα οποία μπορεί να νιώθουν χωρίς να μπορούν να τα εξηγήσουν ή να τα εκφράσουν. Ωστόσο, όλο αυτό το πετυχαίνει χωρίς καθόλου διδακτισμό, δημιουργώντας έναν πλασματικό, "εσωτερικό" κόσμο από μικροσκοπικά πλάσματα, ο οποίος ενυπάρχει στην αρχική ρεαλιστική αφήγηση.
   Την ίδια αμεσότητα έχει και το κείμενο της Ιωάννας Μπαμπέτα, με το οποίο οι αναγνώστες βουτάνε λίγο βαθύτερα στον εσωτερικό τους κόσμο, καθώς αντιλαμβάνονται πως πιθανές συμπεριφορές ή χαρακτηριστικά ενός παιδιού μπορεί να οφείλονται σε "σφάλματα" γονέων. Το σημαντικό βέβαια και στις δύο αφηγήσεις είναι πως η λύση δεν δίνεται εξωτερικά από κάποιον μεγάλο αλλά από τα ίδια τα παιδιά, τα οποία συνειδητοποιούν τι συμβαίνει και αντιδρούν. Κι ενώ αυτό πιθανώς φαίνεται λίγο ουτοπικό στην πραγματική ζωή, τα δυο αυτά βιβλία μπορούν να αποτελέσουν ένα καλό ερέθισμα συνειδητοποίησης και κινητοποίησης, όχι μόνο των παιδιών αλλά και των ενήλικων αναγνωστών. Γιατί αυτό είναι το βασικό χαρακτηριστικό και των δύο κειμένων: απευθύνονται άμεσα σε ένα παιδικό κοινό, αλλά έμμεσα και σε ένα ενήλικο δημιουργώντας διαφορετικές αναγνωστικές ανταποκρίσεις.
   Για όσους λοιπόν επιθυμούν να τολμήσουν, μια πολύ καλή ιδέα θα ήταν η διοργάνωση μιας βραδιάς ανάγνωσης παιδιών και γονιών, όπου θα διαβαστούν (σε κοινό κοινό) και θα συζητηθούν  (σε ξεχωριστό κοινό) τα δυο αυτά βιβλία. Τι λέτε;

Από τη Χρύσα Κουράκη

Γιατί να το διαβάσω στην τάξη; Φεύγει Έρχεται, Μάνος και Άννα Κοντολέων, εκδ. Καλειδοσκόπιο

Φεύγει Έρχεται

Άννα Κοντολέων -  Μάνος Κοντολέων

Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο

Εικονογράφηση: Φωτεινή Τίκκου

Εδώ - Εκεί

Βορράς – Νότος

Βροχή – Ήλιος

Απογείωση – Προσγείωση

Αναχώρηση – Άφιξη

ΦΕΥΓΕΙ ΕΡΧΕΤΑΙ

Η αντίθεση που καταφανώς δηλώνει ο τίτλος απλώνεται σε όλο το βιβλίο. Στο εξώφυλλο, στην εικονογράφηση, στους μικρούς σελιδοδείκτες στις άκρες των σελίδων, στις ενέργειες των προσώπων… παντού!

Κι όμως δεν είναι η αντίθεση που θριαμβεύει! Είναι το κοινό συναίσθημα!

Η αδημονία, ο πυρετός της προετοιμασίας, η χαρά της συνάντησης, η αγωνία του απροσδόκητου…

Συναισθήματα που κατακλύζουν ΚΑΙ τον Φοίβο, που προετοιμάζει το ταξίδι του από τον Βορρά, όπου έχει μεταναστεύσει με τους γονείς του ΚΑΙ όλη την υπόλοιπη οικογένεια που προετοιμάζεται να τον υποδεχθεί στον Νότο!

Η ιστορία ξεκινά τέσσερις μέρες πριν το πολυπόθητο ταξίδι και διαβάζεται σε δισέλιδα!  

Οι αριστερές σελίδες του Φοίβου και του Βορρά, οι δεξιές του Λέανδρου, της Φοίβης, του Άρη, της Μέλπως, του Φρίξου, της Έλλης και του Νότου!

Οι αριστερές σε τριτοπρόσωπη αφήγηση παρουσιάζουν τις προετοιμασίες του Φοίβου. Οι δεξιές, με εναλλαγές στην οπτική γωνία και με διαλογικά μέρη, παρουσιάζουν τις προετοιμασίες όλων των άλλων! Η αγωνία όμως και ο πυρετός της προετοιμασίας είναι κοινά για όλους.

Ο Φοίβος ξυπνά όλο και πιο νωρίς, καθώς η μεγάλη μέρα πλησιάζει. Αγοράζει βαλίτσες και δωράκια, ζωγραφίζει κάρτες, πακετάρει και κοιτά πάντα ψηλά στον ουρανό, παρακαλώντας να μείνει στεγνός!

Οι υπόλοιποι ετοιμάζουν το σπίτι, κάνουν ψώνια, οργανώνουν παιχνίδια, επισκέψεις σε θέατρα και πάρτι, κατασκευάζουν δεντρόσπιτα.

Η συνάντηση της οικογένειας στο αεροδρόμιο θα δώσει τέλος στην αγωνία, αλλά και στην ιστορία!

Ένα υπέροχο βιβλίο γραμμένο από δύο συγγραφείς που γνωρίζουν πολύ καλά ο ένας τον άλλον, αφού πρόκειται για πατέρα και κόρη! Πού αρχίζει η γραφή του ενός και πού τελειώνει του άλλου; Αδύνατον να το προσδιορίσει κανείς. Η αφήγηση ρέει αβίαστα σαν από ένα μόνο χέρι! Οι προτάσεις είναι μικρές και απλές, αλλά γεμάτες συναίσθημα και ζωντάνια!

Ζωντάνια που έρχεται να συμπληρώσει η καταπληκτική εικονογράφηση της Φωτεινής Τίκκου. Στα σαλόνια ζωντανεύουν όλα! Οι αριστερές σελίδες του Βορρά συγχωνεύονται με τις δεξιές του Νότου, δίνοντας της εντύπωση μίας και μοναδικής εικόνας! Κι όμως ο διαχωρισμός είναι σαφής και ξεκάθαρος! Τα χρώματα είναι έντονα και ζωηρά και μοιάζει σαν οι εικόνες να έχουν χρωματιστεί από παιδικό χέρι με ξυλομπογιά ή κραγιόνια! Τα στοιχεία του κολλάζ, τέλος, δίνουν μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική νότα!

Φυσικά και θα το διαβάσω στην τάξη!

• Θα μιλήσω για τη μετανάστευση! Για τους λόγους που οι άνθρωποι οδηγούνται σ’ αυτήν, γι’ αυτά που νιώθουν (και αυτοί που φεύγουν και αυτοί που μένουν), για την διαφορά της με την προσφυγιά! Θα κάνω και δραστηριότητες πάνω σ’ αυτό (σχετικές δραστηριότητες μπορείτε να βρείτε στο εκπαιδευτικό υλικό της Παιδικής Νομικής Βιβλιοθήκης εδώ).
• Θα ζωντανέψω με διαλόγους την πλευρά του Φοίβου.
• Θα διαλέξω ένα πρόσωπο και θα βάλω τον εαυτό μου στη θέση του. Θα φανταστώ πώς θα αισθανόμουν μακριά από τα δικά μου αγαπημένα πρόσωπα και θα γράψω ή θα ζωγραφίσω τι θα μου λείψει από το καθένα.
• Το ίδιο μπορώ να κάνω και για τον τόπο μου!
• Θα γράψω μια κάρτα σε κάποιον που μένει μακριά μου, ακόμα και στην άλλη άκρη της πόλης! (πολλές φορές κι αυτό είναι πολύ μακριά!!!)

Από τη Τζελίνα Βογιατζόγλου

Γιατί να το διαβάσω στην τάξη; Γιατί ένα Θάυμα δεν σταματά ποτέ!: Ο Όγκι και εγώ, R. J. Palacio, εκδ. Παπαδόπουλος: από την Ελένη Αλεξίου

R.J. Palacio
Ο Όγκι και εγώ, τρεις ΘΑΥΜΑσιες ιστορίες
Μετάφραση: Μαρίζα Ντεκάστρο
Παπαδόπουλος

Πόσες όψεις μπορεί να έχει η πραγματικότητα;                                             

Τόσες όσοι είναι και οι άνθρωποι.                                                                              

Πόσες αλήθειες μπορεί να υπάρχουν γύρω από ένα γεγονός;  Η αλήθεια του καθενός μας βρίσκεται σ’ αυτό που νιώθει. Σαν δρόμοι οι αλήθειες μας μάς ακολουθούν  και συναντιούνται με των άλλων μόνο όταν  μοιραζόμαστε μαζί τους  ό,τι νιώθουμε. Και τότε μόνο αλλάζουμε κι αλλάζουν κι αυτοί μαζί μας.

   Η ζωή του Όγκι   «κυλάει» στο  «Θαύμα» και δίπλα της, μέσα στο σχολείο του, τόσες ζωές που κυλούν παράλληλα. Στο  Ο Όγκι κι εγώ ξετυλίγονται με ιδιαίτερη ζωντάνια, όχι μόνο οι ζωές των τριών βασικών  ηρώων, Τζούλιαν, Κρίστοφερ και Σάρλοτ που περνούν από πολύ κοντά του, αλλά και πολλών ανθρώπων με ανάλογες εμπειρίες,  που τους βοηθούν ν’ αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους και να ισορροπήσουν  μέσα στις καταστάσεις, που τους παίρνουν απ’ το χέρι και τους δείχνουν τον δρόμο για ν’ ανακαλύψουν τη δική τους αλήθεια και τον εαυτό τους. Ζωντανεύει, ιδιαίτερα στην τρίτη ιστορία, μια ολόκληρη σχολική πραγματικότητα μέσα από τα μάτια πολλών παιδιών συγχρόνως. Κι αυτή είναι η μαγεία αυτού του βιβλίου, η οποία προβάλλει σαν θεμελιώδης αρχή της ζωής: όταν ο καθένας αναγνωρίζει, αποδέχεται και ομολογεί αυτό που νιώθει, η πολυπλοκότητα της πραγματικότητας καταρρέει, οι μάσκες του «καλού» και του «κακού» πέφτουν κι η ζωή γίνεται πιο απλή, ζεστή κι ευχάριστη, πολύ πιο ανθρώπινη.

  Ένα βιβλίο για τη δυσκολία των ανθρώπων απέναντι στο διαφορετικό αλλά και στο να διαχωρίζουν την πραγματικότητα από τα συναισθήματα που αυτή τους προκαλεί. 

Γιατί να το διαβάσω στην τάξη;

 

   Ένας ιδιαίτερα καλός λόγος που προάγει τη ροή των γεγονότων. Οι ήρωες είναι άνθρωποι πραγματικοί, χαρακτήρες της καθημερινότητας στους οποίους μπορούμε ν’ αναγνωρίσουμε τους φίλους μας, τους γονείς μας, τον εαυτό μας. Οι δράσεις και τα  συναισθήματα τους συμβαδίζουν άρρηκτα δεμένα, όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή. Καθώς αναδεικνύεται η ιδιαιτερότητα κάθε παιδιού, η ζωή φαντάζει  δρόμος βατός μέσα  από  δυσκολίες  και κλείνεις το βιβλίο μ’ ένα χαμόγελο και μια τέλεια αίσθηση  ανακούφισης και ισορροπίας.

Από την Ελένη Αλεξίου